Koen Liekens

Spam; pure poëzie

2008-01-14T13:53:00.001+01:00

Welke niet-virtuele schoonheid stuurt me deze mooie woorden ooit eens door?

Hi, Alfred (Moest eigenlijk Koen zijn, vergeeflijk schoonheidsfoutje)

It turned out that I absolutely don't know you; however you intrigue me very much! I don't know why, but I want to write only to you. I just feel as if your soul came into mine and stayed deep in my heart… I am confident that you are gentle and kind, courageous, but easy-going. I am so lonely and I feel like a little flower left in the desert under the hottest sun and cold, freezing nights, and I dream of you, stranger from far away, who would find me in this huge desert and will take care of me and won't let me die without true feelings… I have many hobbies, however none of them could bring me such feelings or emotions as a thought that we could be together… You soonest answer can wait for me at

http://russiabrideblog.info/?idAff=182 and you should know that my heart is full of unshared love for Only one...

Waiting for your response

Julia

This is the end...

2007-12-07T00:21:00.001+01:00

Intussen ben ik al weer meer dan twee maand aan het werk en heb ik nog steeds de belofte niet ingelost om zo rap mogelijk het vervolg/einde van de reis te vertellen. Hoog tijd om daar iets aan te doen. Mijn oprechte excuses aan diegenen die er dagelijks tevergeefs hun mailbox voor openden.

We waren gebleven in Roemenië, waar ik met 3 Australiërs naar vertrokken ben om hen in Boekarest direct achter te laten en weer mijn eigen richting in te slaan. Ik ging de familie van Anghel bezoeken, zij den toerist uithangen in het mooie noorden van Roemenië. Twee van die Aussies hadden buitenlandse grootouders, Chantelle was van Hongaars-Cypriotische afkomst en Justin Nederlands-Australisch. En ze hadden onderweg al verteld over hun ervaringen met familiebezoekjes in landen waar ze amper de taal van spraken. Het kwam er vooral op neer dat het 'communicatie door voedsel' programma uit de kast gehaald wordt. Oma en opa hebben lekkers gemaakt en als ze iets vragen betekent het meer dan waarschijnlijk 'Lekker?'. Goed als je zover al geraakt bent, maar dan komt het tricky stuk als je er uiteindelijk nog een dialoog van wil maken, het antwoord. Dus wat rest is je blijk van appreciatie tonen door te knikken, of zelfs een poging tot een 'ja' in de lokale taal. Deze kennis ging nog van pas komen...

Eens aangekomen in Constanta, de belangrijkste stad van Constanta aan de Zwarte Zee, moest ik nog 3 kwartiertjes wachten tot Nico mij zou komen ophalen. Anghel belde me nog op om te vertellen dat ik aan het station moest blijven staan en btw: let op uw spullen, want met al die zigeuners, als toerist daartussen laverend, ben je 't een en ander misschien sneller kwijt dan gewenst. Nu zag het er daar in het midden van de dag niet echt agressief uit, ik was nog gerust. Ik ging alvast op zoek naar een Roemeens-Nederlands, Roemeens-Engels of Roemeens-Frans woordenboek. Het is het laatste geworden. Ik begon me tijdens de laatste wachtminuten dan maar voor te bereiden door alvast dingen als 'dank u', 'broer', 'adoptie', 'vakantie' en dergelijke op te zoeken en te leren om beleefd te kunnen reageren als mensen me iets geven en om alvast een deel van de antwoorden lastige vragen naast gebarentaal te kunnen ondersteunen met enkele woordjes.

In Constanta hebben we enkele van de toeristische plekjes bekeken en een reeks familiebezoekjes gedaan. Nico is muzikant, werkt dus vooral de weekends en had in de week dus wel tijd om met mij rond te rijden. En overal waar ik kwam kreeg ik eten en drinken en overal waar ik kwam mocht ik beamen dat Anghel ne goeie was (en 't is nog waar ook). Voila, de eerste gestudeerde woordjes kon ik al gebruiken.

Na twee dagen ging ik nog effe terug naar Boekarest, ik moest daar sowieso nog passeren om mijn taxistop in het verre westen van Roemenië te halen. En dan kon ik in passant ook de Marian eens bezoeken, een ex-collega/Roemeen die intussen ginder zijn boterham verdient. Vrijdagavond zou hij tijd voor mij hebben, maar dat bleek op het laaste moment niet helemaal goed te lukken. Mijn trein had een uur vertraging en op Marian zijn werk dreigde een deadline niet te worden gehaald, dus moest hij overwerken. Base had intussen zijn roaming tarieven in de europese unie drastisch verlaagd (In Luxemburg of Roemenië gebeld worden kost even veel ...), dus effe gsm'en kon er wel effe af om verder af te spreken. Nico had me op het hart gedrukt om er zeker voor te zorgen dat ik zou worden opgehaald, Boekarest is een gevaarlijke stad, etc... blablabla.

Een uurtje later zou Marian me vinden aan het station. Bon, in tussentijd was het ook al voorbij middag en mijn maag voelde zich intussen een beetje gepasseerd. Ik duik een supermarktje in voor wat pistoleetjes en wat sneetjes kaas. En vlak tegenover het station was een parkje, er liep wat volk en de zon scheen, dus ik knal me daar op een bankje om die pistoleetjes op te eten. Dan krijg ik plots de overburen bankjeszitters in het oog, gasten van een jaar of tien, twaalf, met een papieren zakske waaruit ze inhaleerden. Het leek niet dat deze jongens last hadden van een hyperventilatie-aanval, dus gok ik op lijmsnuivers. Bon soit, dat was dan effe mijn 'welcome in Romania', maar voor de rest was er geen reden om in allerijl een andere plek te gaan zoeken. Ik eet een deel van mijn eten op, had er een paar broodjes te veel gekocht en toen ik verder in de reisgids las kwam effe later een van die stakkers mij om een broodje vragen, of eerder wijzen. Bwa ja, zolang ze geen geld vragen, en ik geef hem mijn broodje, en effe later ook nog een snee kaas voor daarbij, duidelijk makend dat hij daar wel mee ging moeten doen.

Okee, het naderde 14 uur, en mijn date met Marian kwam eraan. Hij pikte me op de afgesproken plaats op en zette me af waar ik hem 's avonds zou gaan tegenkomen. Okee, baf, hier sta ik dan, en krijg bij wijze van afscheid een derde waarschuwing mee om goed op mijn spullen te letten. Pfff, ik heb het er precies een beetje mee gehad, nu kreeg ik het zo precies zonder echte reden wel effe benauwd. Sta je daar in the middle of 'een land vol bandieten' als je het zo hoort. Ik pleur mij nog eens op een bankje en overpeins een beetje wat ik dan verder in Boekarest kan doen om mij tot 8 à 9 uur 's avonds bezig te houden.

Ik neem de metro tot Plaza Victoria waar ik eerst op zoek ga naar een beter stadsplattegrond en gewoon een beetje rondlaveer om me een beetje te kunnen oriënteren. Daarna een bezoekje aan een natuurmuseum van opgezette beestjes van allerlei slag. Je vindt er de meest monsterlijke dieren naast de mooiste vlinders, ongelooflijk.

Eens daarbuiten wandel ik naar het station om alvast een ticketje te kopen voor de nachttrein die ik de daaropvolgende nacht moet nemen. Het lukt me niet, de lieve schat achter de balie, speciaal voor nachttreinen, toch eerder internationaal me dunkt, spreekt geen Engels en ik krijg haar niet wijsgemaakt dat ik de trein van de volgende dag wil om tot Timisoara te reizen. Okee, ik zal morgen wel terugkomen en mijn uitleg alvast in een notaboekje voorbereiden. En op weg naar buiten zie ik Justin en Jacinta vlak voor het station staan.
Zij waren woensdag met Chantelle noordwaarts getrokken om effe Brasov te bezoeken en daarna terug te keren om verder te reizen naar Bulgarije. Chantelle ging nog voort door Roemenië en was in Transsylvanië gebleven. Bij deze had ik dus mijn middel tegen verveling van de avond gevonden, want de meeting met Marian was intussen ook nog een uurtje uitgesteld. Werken in de elektronica-business, je moet er blijkbaar wat overuurtjes voor over hebben ;-) Gigantisch toeval dat je mensen onafgesproken in zo'n giga-stad nog tegenkomt, da's al de tweede keer dat me dat overkomt.

Ik ben met hen dan gaan eten totdat Marian me belde om een nachtrondleiding per auto door Boekarest geven en uitueindelijk naar het appartement van zijn groottante te gaan waar ik de nacht mocht doorbrengen. Ook hier werd het internationaal communicatiemiddel weer bovengehaald. Tip: Wees ten allen tijde voorbereid op een maaltijd als je ergens binnenkomt, ga dus nergens binnen met een volle maag.

De volgende dag begonnen met poging 2 om een ticketje te kopen. In mijn kladboekje stond alle informatie die ik maar kon nodig hebben voor een correcte afhandeling. Ik begon met een foto te nemen van de dienstregelingtabel (lang leve de digitale fotografie), want ik wilde op de trein altijd kunnen zien hoeveel vertraging ik bij elk station al verzameld had. Een behulpzame man kwam me dan even zeggen dat ik daar geen foto's van moest pakken, dat ik mijn info aan het loket moest vragen. Ik probeer beleefd te weigeren, maar het lukt niet goed. Bon soit, ik ben niet gehaast, ik kan die foto later nog wel pakken (de eerste foto was bewogen). Hij troont me mee naar een infobalie, daar sturen ze ons door naar het loket waar ik de vorige dag al stond. Hij bestelt daar voor mij een ticketje, maar het verkeerde, de trein te laat. Bon, ik haal er mijn boekje bij en laat de vrouw achter de balie zien wat ik nodig heb, ze maakt een nieuw biljetje aan, rekent het verschil uit en dat totaalbedrag heb ik net niet cash op zak. Ik ga naar de bankautomaat en intussen komt die behulpzame man vragen of ik er voor hem ook niks wil uithalen. Haha, goed geprobeerd, ik leg hem kordaat uit dat ik aan hem juist geen ballen gehad heb. Hij kocht voor mij het verkeerde biljet en ik moest er zelf maar achter komen. Hij snapt dat hij van mij niet veel geld gaat krijgen en trapt het dan maar af. Ik drop mijn bagage in het station, en dan 't stad in.
Ik heb er nog wat rondgeslenterd, museumpjes gedaan, een parkje om mijn lectuur uit te lezen, een getuige van Jehova afgewimpeld (dat was me nog nooit in enkele seconden gelukt, niet de lokale taal spreken helpt), mijn voorlaatste mailtje getypt, en dan naar het station voor een nachtrit naar Timisoara.

In de trein komen een paar gasten me om de zoveel tijd eens lastig vallen voor een balpen te vragen en nog wat onnozeliteiten om mij een beetje uit mijn lood te slagen misschien. Tot in mijn coupé kwam een andere jonge Roemeen kwam zitten waar ik een conversatie mee gedaan heb, allee, hij heeft een monoloog afgestoken over Roemenië, Belgisch voetbal, de corrupte treinbegeleider die hij op voorhand wat geld toestak om zonder ticketje op de trein te mogen, etc etc...

Allee, ik was blij dat hij zijn bestemming bereikt had, want ik vond mijn boekjes leuker. Maar blijkbaar hield hij tegelijkertijd ook die ambetanteriken weg, dat was dan weer het voordeel van zijn aanwezigheid. Dan kwamen ze mij vragen of ik een telefoon had (tja, die lag op het tafeltje omdat ik net een sms gestuurd had) en dan of ik die aan hen wou geven (of verkopen, ik weet ni, of afpakken misschien). Ik reageer er niet al te bang op (misschien juist een beetje weinig cool, maar was ik dan te moe voor), en dat vinden ze misschien spijtig. In ieder geval zal het rap gedaan zijn en kan ik rustig soezen nadat de treinconducteur hen op een of ander manier diets maakt dat ze bij mij niks te zoeken hebben.

Bij aankomst in Timisoara komt Adrian me ophalen, met hem en zijn vriendin zal ik de rit Roemenië-Luxemburg afhaspelen. Hij rijdt stevig door, maar dat trek ik me niet aan, des te rapper ben ik thuis, en zolang ik de boete niet moet betalen. Ik hoopte nog de laatste trein naar Brussel te kunnen halen, maar die is intussen al lang vertrokken. Ik blijf dus nog een nachtje in de jeugdherberg van Luxemburg city slapen om de trein de volgende voormiddag naar huis te nemen.

Op de trein lees ik op mijn gemak de Metro, eerst in het Frans, dan een in het Nederlands, en dik 3 uur later wandel ik weer door de Statiestraat. Dat was toen al meer dan 2,5 maand geleden, en ik kon er niet aan doen, een ononderdrukbare glimlach kwam op mijn gezicht. De Statiestraat is nu niet bepaald de straat om per direct een goed gevoel bij te krijgen, maar zo nog eens thuiskomen was intussen een welkom gegeven.

Willen jullie beeldjes bij de tekst, ga dan alvast eens kijken op http://picasaweb.google.be/liekensk/ en geniet.

Tot in den draai!

Koen

Wij zoeken gezelschap

2007-12-04T15:51:00.001+01:00

Aan alle geinteresseerden, en voor de niet-geinteresseerden, verspreiden die handel:
[for english see below]

Bij deze laat ik jullie weten dat er een kamer vrij is in onze gemeenschappelijke woonst, de kemmelbergstraat 35 (A'pen, 2600 Berchem). Voor de luttele prijs van 150 eurokes per maand (dit is zonder vaste kosten, reken dus op een 50 euro extra), kunnen de volgende zaken de uwe worden: Een (persoonlijke) slaapkamer, een gezellige werk/studeerkamer, een keuken en eetruimte, een groot salon met toog, een wireless internetverbinding, die nooit wireless is maar wel werkt! Inschrijving op het intranet en toegang tot de interne kemmel-keuken. En niet te vergeten de beste douche uit heel het land!! Al diegenen die dus niet kunnen wachten met verhuizen gelieve even contact met me op te nemen ( liekensk@gmail.com of vincent.sluydts@ua.ac.be) . Deze boodschap mag naar hartelust verspreidt worden onder al wie nog voeling heeft met onze jeugdige leeftijdscategorie, klimmend en niet klimmend personeel, erasmus e.a. studenten, jonge werkende of werkzoekenden,....

Groetjes,

De Kemmel

In english:

There will be a room available soon (mid-December) in our house in Antwerp. The room-rent is 150 euros (count an additional 50 euro costs for electricity, water, gas and internet). You can expect a (personal) sleeping room, a living room with party-bar, a dining-room and a relatively small kitchen. And off course a bathroom with a very attractive shower. If you're interested please contact me on liekensk@gmail.com or vincent.sluydts@ua.ac.be.

Den toerist uithangen...

2007-09-15T19:21:00.000+02:00

Hallo alleman,

Dit is mijn laatste mailtje vanuit Oost-Europa. Ik ben hier momenteel in Boekarest op de trein aan het wachten om naar Timisoara te gaan, waar ik dan met Taxistopgewijs naar Luxemburg bol. Misschien dat ik van daar uit nog eens mijn duim ga uitproberen, ik denk dat ik de uren op de trein beu ga zijn, hoewel een sneltrein (zoals ze ALLEMAAL in België zijn vergeleken met de Rapid verbindingen hier in Roemenië) misschien nog wel eens voor wat adrenaline kan zorgen, hehe ;-).

Toen ik mijn laatste mail typte was het bangelijk goe weer, en groeide het plan om eerst al liftend het eiland van Hvar te doorkruisen naar een overzetboot aan de andere kant van het eiland in plaats van de dichtsbijzijnde haven. Lavendelvelden zijn een van de trekpleisters op Hvar, hoewel ik wel vreesde dat die al lang geoogst waren op het moment dat ik er was, maar soit, ik wilde wel eens wat eilandcruisen. Toen ik echter de volgende morgen in een drijvend tentje wakker werd heb ik dat plan maar snel laten varen. Ik had een goed vlak plekje uitgezocht om de tent op te stellen, maar dus blijkbaar ook lichtjes in een putje. Toen de bodem tijdens het onweer 's morgens snel verzadigde lag ik dus min of meer op een waterbed. Maar zoals op elk goed waterbed hoort bleven de lakens droog. Ik heb het in een vorige mail al eens vermeld, maar toch nog maar eens: Merci Katrien!!

Op de bus naar Mostar kwam ik 2 gasten tegen uit de schoonste stad van 't land, sorry, de wereld. 't Was dik vier uur bussen tot Mostar, en genoeg tijd om een klapke te doen en nog eens wat België-update te krijgen. Die twee waren vorig jaar afgestudeerd, hebben een jaar tijd gepakt om Spaans te leren, vrijwilligerswerk te doen in Guatemala en dan voort te reizen in Zuid-Amerika en beginnen overmorgen aan hun werkleven. Een minuut stilte voor deze jongens alstublieft ;-)

In Mostar kwamen we redelijk laat aan, dus aan het busstation staan stromannen en -vrouwen te wachten om aan backpackers tegen belachelijk lage tarieven de lege hotelkamers te verpatsen. Voor 10 euro de man een nacht op hotel, dat kon ik vlotjes aan. Alleen kregen we voor die prijs blijkbaar geen warm water... De douche heb ik dan na ieders kattewaske snel omgetoverd tot tent-droogkot. Ik heb het achteraf zo proper mogelijk achtergelaten, maar een dweil zal onontbeerlijk geweest zijn om het laatste restje zand op te ruimen. Na een dag Mostar, de trein op naar Sarajevo, waar we na aankomst nog 3 Britten en een Zwitser tegenkomen die ook op zoek zijn naar een hostel. Wij worden allemaal in dezelfde kamer gestoken en vertrekken na een korte opfrissing 't stad in, cafeekes doen en dergelijke. We waren rap weg, want de Zwitser had diezelfde dag ergens in Albanië van iemand water gekregen en dat was zijn darmstelsel blijkbaar niet zo goed bekomen. Of juist wel, misschien is zijn binnenkant van alle vuiligheid ontdaan? Maar vluchten uit dat kot was een must!!

Ik had met Jan en Filip al overeengekomen dat solo reizen en mensen tegenkomen om langere tijd mee op te trekken in Zuid-Amerika en Australië en eigenlijk gemakkelijker is. Er is basically een toeristische lus die je ofwel in wijzerzin of tegenwijzerzin volgt, en mensen waarmee je samenklit blijven langer samen, terwijl Europa meer een spinneweb is waar iedereen snel een andere richting uitgaat. Maar ik was wel lichtjes verbaasd toen ik een Australiër waar ik in Zagreb mee op café geweest ben in Sarajevo terug tegenkwam. We hadden toen nog geen emailadressen uitgewisseld, dus dàn maar, first-time-job. 't Is ne surfer, dus kan nog wel van pas komen als ik daar eventueel mijn hobby van wil maken.

Onze wegen liepen parallel tot in Sarajevo vanwaar ik dan doorging naar Belgrado (Servië), en zij een in Mostar geregelde lift met een Franse gothic-queen naar Zagreb en Ljubljana namen. Op de laatste avond in Sarajevo nog twee solo-trippende Australiërs (Sam en Chantelle) tegengekomen die de dag erop ook naar Belgrado gingen, maar dan zonder tussenstop in Banja Luka. Ik heb een wijs man ooit eens horen zeggen: " 't zijn zotten die nooit van gedacht veranderen", en heb dus besloten Banja Luka maar van het lijstje te schrappen. En dat was een goeie beslissing, want dat gaf me de kans om ook nog de tunnel te bezoeken die de Bosnische enclave Sarajevo verbond met vrij Bosnisch gebied. De 'lichtjes' cynische gids leefde toendertijd zelf in Sarajevo, en vertelde heel levendig over hoe het er aan toe ging in Sarajevo, amper de achtertuin van Europa. Het geestige, maar dus eigenlijk schrijnende, is dat niet zozeer de Serviërs als grote boosdoeners werden afgeschilderd (alsof overmeesteringsdrang min of meer vergeeflijk is) dan wel de NAVO en de veelheid aan blunders die daar gemaakt werden door de 'Smurfen' (wij kennen ze als blauwhelmen) en hun 'Grote Smurf'. Als je ooit ook maar een halve dag in Sarajevo bent, dit is een must-see.
Gerelateerd leesvoer voor de geïnteresseerden:
A Witness to Genocide: The 1993 Pulitzer Prize-Winning Dispatches on the "Ethnic Cleansing" of Bosnia (Paperback)
by Roy Gutman (Author)

Love Thy Neighbor: A Story of War (Paperback)
by Peter Maass (Author)

Dus later die dag met Sam en Chantelle naar Belgrado. Chantelle was keihard pro-bus, dus wij de bus op voor een nachtje slapen. Bon, Sam was de enige die er nog iets van gemaakt heeft, maar noch Chantelle, noch ik hebben meer dan een kwartier geslapen tussen geniepige rokers en hun luidruchtig gekwetter. Ik had het kunnen weten, net zoals op schoolreizen zitten de stoere gasten en de nozems altijd vanachter in de bus.
Toen wij in de hostel aankwamen om zeven uur 's morgen zijn we dus eerst in ons bed gekropen. Twee uur later word ik wakker, begin fezelend (in die kamer sliep 14 man en nog niet iedereen was op) een klapke met de Hongaarse schone naast mij, en besluiten effe later maar naar buiten te gaan en bij een koffie voort te kletsen. Sam werd juist te rap wakker en ging mee, miljaar ;-)

De vorige dag had Sam mij nog gestrikt voor een interview betreffende Belgische politiek om ginder over de radio uit te zenden, een lokaal stationneke met een paar duizend luisteraars of zo. Sam vraagt tussendoor ergens of ik er mee in zit iets over Belgische politiek te zeggen. Ik krijg af en toe eens mails met een update van het leven in België en daarbij krijg ik dus af en toe ook een schets van de politieke situatie. Ik antwoord: "No problem, but it's a hell of a crisis up there.", en voor ik het weet heb ik een MP3 recorder onder mijn neus. Ik heb wel gevraagd om het vandaag nog eens opnieuw te doen, want ik ben geen politiek expert, en een paar dinges waren toch niet duidelijk overgekomen denk ik.

Na Belgrado gaat Sam naar Istanbul, Chantelle en ik, en Justin en Iacintha (nog twee andere Australiërs, die in London wonen en werken) naar Roemenië. Zij 3 doen Transsylvanië, en ik ga door naar Constanta, om er de familie van mijn broer te bezoeken. Korte schets voor wie niet zo goed mee is: Mijn broer (ongeveer even oud als ik) is in Roemenië geboren en half groot geworden en 16 jaar geleden geadopteerd. En omdat ik intussen toch goed vorderde richting het oosten van Europa was een stop in zijn geboortestad en een bezoek aan zijn familie onontbeerlijk.

Intussen is mijn mail gigantisch lang, mijn verhaal nog niet half, het vertrek van de trein nakend en mijn maag nog leeg. Dus ik stuur deze mail toch al op, en laat jullie achter met deze gigantische cliffhanger.

Tot binnenkort,

Koen

... het einde nadert

2007-09-13T18:22:00.001+02:00

Hola mannekes,

de laatste anderhalve week dat ik niks heb laten horen is geweldig geweest, daarom geen nieuws natuurlijk... :-s

Ik skip even een verslagje om alvast de plannen voor de thuiskomst kenbaar te maken, dat verslagjes volgt een van de dagen of als ik reeds thuis ben.

Ik heb een taxistop rit naar huis van Timisoara (Roemenië) tot Luxemburg op deze zondag, dus maandag ben ik ten laatste weer in België.

Tot soon

Koen

Onderwege in de Balkan...

2007-09-05T16:13:00.000+02:00

Hallo vriendjes en vriendinnetjes,

Laatste update geleden zat ik nog van het mooie weer te genieten in Bled, een beetje uit te zweten van een dag fietsen en uitkijkend naar de wandeling de dag erop bij Lake Bohinj. Intussen zit ik al een land verder, heeft het al geregend maar is het intussen weer prachtig weer en dus nog eens tijd voor verhaaltjes. Komt eigenlijk neer op een klein dipje van de Belgische economie, want bij ontvangst leggen alle werknemers effe het werk neer voor 5 minuutjes ontspanning en wegdromen...

Opvallend hier in de Balkan is de doorschijnendheid van het water hier. In België kan je ook tot op de bodem van het zwembad kijken, maar vissen zien zwemmen een paar meter onder de waterspiegel is toch eerder een uitzondering. Nou, hier dus regel, in rivieren en de ondiepere gedeelten van meren kijk je los tot op de bodem, zo ook dus voor Lake Bohinj en de rivier die er in stroomde. Daar begonnen aan een wandeling richting.. ach ja, een waterval, toeristische uitmelker nummer 1 voor elke regio die er één op zijn grondgebied heeft staan. Uitgenodigd door de prachtige kloof met kolkend water die ik al van op een brug had gezien loop ik langs een paadje richting de rivier die dan stroomopwaarts naar de waterval leidt tot daar plots midden in het bos een klein kotje staat. Eerst denk je aan een zoveelste Maria-beeld ter verheerlijking van zoveel natuurlijk schoon, wat later doet het al meer aan een souvenirwinkeltje denken (pff, daar laat ik me niet aan vangen, al was het maar uit plaatsgebrek in mijn rugzak), maar het blijkt dus gewoon een péage te zijn: 1,8 euro om voort te mogen, en nee, een treintje rijdt er niet, je moet zelf wandelen. Bon, betalen dan maar, maar het was waarlijk de moeite, schitterende rivier, bloemen die ik nog nooit gezien had, maar moeilijk te volgen wandeling, want hier en daar ontbreekt het wel aan wegwijzers (dat had toch wel gemogen als je betaalt.. soit).

Onderweg aan Lonely Planet-bezitters gevraagd of zij de waterval wisten zijn, maar ze waren ook aan het zoeken. Na het gebruikelijke 'Where are you from?' maar snel overgeschakeld op het Nederlands, want Engels tegen Vlamingen spreken is nogal onnozel, he? De wandeling hebben we uitgebreid to één van een uur of zes; na de waterval steil omhoog door het bos en boven langs prachtige bergdorpjes te midden weidelandschap.

De daaropvolgende dag was het aan het regenen, dus tijd om te gaan, de bus naar Ljubljana, effe rondgelopen, literaire update doorgevoerd, nachtje slapen, en de dag daarop de trein naar Zagreb. Zagreb was okee, gezellig om 's nachts door te wandelen, en zette de juiste sfeer terwijl ik onderweg was naar Tolkien's House, een drinkgelegenheid in ware Frodo stijl. Dat was althans wat de reisgids beweerde, maar ik vond het een redelijke anti-klimax om in een gewone Irish pub aan te komen met wat foto's van scenes uit de film 'Lord of the Rings' en wat zwaardjes tegen de muur.

Maar ook Kroatië heeft zijn prachtige natuur, niet te missen (merci voor de tip Lieske) zijn de Plitvice meren. Spijtig dat er op dat moment zoveel volk rondliep, als je vanop een uitzichtpunt naar het wandelpad aan de overkant keek leek je naar real-life Lemmings te kijken. Maar de watervalletjes tussen de meren zijn er van het type zoals je ze altijd op uitnodigende brochures vindt, waarvan je vermoedt dat er veel Photoshop aan te pas kwam of selectief fotograferen.

Na een overnachting op de camping ging het richting Rijeka, waar de boot naar Split en Dubrovnik vertrekt, en aangezien de eerste (en enige) bus die dag maar om 3 uur vertrok, vond ik het nog eens tijd om mijn intussen goed uitgeruste duim nog eens tevoorschijn te halen. 5 uur wachten op een bus is ook maar saai he. En ik denk dat ik uiteindelijk de bus met een half uur geklopt heb :-) Niet overdreven geweldig, maar wel goedkoper en pakken interessanter. Een rit met een ex-docent geschiedenis aan de unief van Zagreb (hij zei professor, maar omdat hij achteraf doctor als hoger in rang dan professor beschouwde denk ik dat hij een vertaalfoutje maakte) langs mijnenvelden en huizen die hier en daar nog schotwonden vertonen doe je niet elke dag. Hij pikte me btw op met zijn truck, want dat verdiende meer de voor de klas staan.

In Rijeka, overnachting in de jeugdherberg, kennisgemaakt met twee Britse meisjes die de volgende dag de boot naar eiland Korčula pakken. Da's dezelfde als degene die ik naar Split zal nemen, zij blijven gewoon maar 6 uurkes langer dan ik op de boot zitten. Het stuk Rijeka tot Split was van 8 u 's avonds tot 6 uur 's morgens, maar om het budgetvriendelijk te houden geen couchette. Dus je stapt zo vroeg mogelijk de boot op en reserveert je slaapplaats, een bank in de bar, ergens tussen de stoelen, op de gang of gewoon op dek door zoals de meesten je slaapzak ergens uit te rollen, of gewoon veel plaats al zittend op te eisen. Grappig was hoeveel keer ik heb moeten horen: 'Waaw, you're so organised!'. Omdat ik sandwishkes en tomaten en mozarella en basilicum in mijn bagage had steken, omdat ik een Therm-a-Rest slaapmatje, meer dan 1 reisgids en, dat kwam vooral Violet goed uit, omdat ik twee slaapzakken had.
Om half zeven 's morgens word ik dan 'van de boot gegooid' en zie ik Split wakker worden. Een stadje met een oud stadcentrum waar je je in de Romeinse tijd waant.

Later die dag neem ik de boot door naar Hvar, waar ik nu zit. Morgen ben ik hier weer weg en ga ik richting Bosnië, effe stoppen in Mostar en dan door naar Sarajevo, dan Banja Luka en Belgrado (da's dan al Servië) en dan naar Roemenië, wat het laatste land zal zijn dat ik aandoe. Ik had ook nog Dubrovnik op de planning staan, schijnt supermooi en prachtig en al wat je wil, maar dat ga ik er tussenuit halen om niet te hard te moeten rushen. Da's voor de volgende keer dat ik in Kroatië kom en dat het hier intussen nog ietske duurder is ;-). Maar na 22 september ben ik weer effe voor een weekje weg, dan met den brommer, naar Groot-Brittanië, en dat zal dan echt het laatste zijn, want dan moet ik ook weer gaan werken :-s

Als er iemand mij intussen een goedkope taxi van Roemenië naar België kan vinden die beter doet dan Eurolines (140 euro) ergens in de periode 13-17 september, laat maar weten.

Allee, de beste groetjes en tot de volgende,

Koen
xxx

Liften, tis teen en tander...

2007-09-03T17:01:00.001+02:00

Er is wat misgegaan in de blog-update, dus het een en ander achtereen...

---------- Forwarded message ----------
From: Koen Liekens < liekensk@gmail.com>
Date: Aug 27, 2007 6:10 PM

Hallo ginder,

Intussen ben ik op 6 dagen tijd van de Provence tot in Slovenië geraakt, dat is een pak anders dan op 1 dag van west naar oost door Frankrijk... Ik had gelukkig geen strak schema, dus geen stress, gewoon traag, soms wat eenzaam langs de kant van de weg in de brandende zon (maar dat klinkt voor de meesten van jullie eerder plezant waarschijnlijk) ... Ik heb dus na het nachtje slapen dus besloten niet direct na het eerste dipje (wachten is niet tof, zeker als je niet weet wanneer dat wachten stopt, daar is twee uur op de bus of trein wachten echt niks tegen) op te geven, en als ik de omgeving hier bekijk heb ik daar nog geen spijt van. De vriendjes zullen nog effe moeten wachten voor ze mij terug te zien krijgen.

Op deze laatste zes travelling days heb ik een keer geprobeerd de Goden gunstig te stemmen door mijn lift af te staan, en het heeft blijkbaar zijn vruchten afgeworpen.

Ik stond woensdag, nog in Frankrijk, liftend aan de kant als er plots een wandelaar mijn richting uit kwam. Hij ging blijkbaar ook beginnen liften, zijn wandeling zat er op en hij ging de laatste 8 kilometer met iemand proberen meerijden. 8 kilometer waarvan de eerste 2 maar gelijk met mijn pad liepen. Omdat met 2 op een liftplaats staan niet echt efficiënt is is hij braaf in de boskes gekropen en daar zou hij wachten tot ik weg was. Geen 5 minuten later stopt er een auto, en die reed richting Fouillouse, mmmh, was dat niet hetzelfde dorp als waar die wandelaar naartoe moest? Dus ik haal meneer de wandelaar erbij en geef hem de plaats. Lief van mij hé? Maar ik hoopte op een of andere manier wel dat het mij geluk zou brengen, op den duur wordt je van al dat wachten wat bijgelovig ;-)

Nu, erg veel effect heeft het niet onmiddellijk gehad, ik heb gelukkig niet lang moeten wachten op de volgende auto die mij ook die twee kilometer verder kon brengen, maar daar bleef het voorlopig bij, verder geen speciallekes en tot diep in Italië ging het traagjes vooruit en nam ik hier en daar de bus en trein om toch een beetje vooruitgang te zien.

Zo kwam ik zaterdagavond met de bus aan in Feltre, in Italië. 't Was al tegen de zevenen aan 't lopen, dus ik keek intussen uit naar een camping, en die bleek er in Feltre niet te zijn, dus ik lift voort, dieper de vallei in, in de richting van Slovenië. Iemand rijdt mij 20 km verder, en de chauffeur (klinkt onnozel, maar ik heb er geen beter woord voor) heeft ook geen weet van campings in de omgeving.. Bon, merci voor de lift, duim omhoog en wachten op de volgende. Nu had ik als back-up-plan al wel voorzien om gewoon van de hoofdbaan af te gaan en de bossen in te wandelen op zoek naar een geschikt plekkie om mijn luchtmatraske of eventueel zelfs tent (1000 maal dank Katrien, ik heb het al nodig gehad, het regende intussen al wel een paar keer hier) op te zetten. Op een gegeven moment zeg ik tegen mezelf, nog tien auto's en ik geef het op.
De vijfde liet ik al niet meetellen omdat dat een zwaar gepimpte Johnny-kar was, en die zou me sowieso niet meepakken. Na de negende bleef ik natuurlijk tot na de tiende wachten omdat er nog twee auto's vlak na nummer 10 naderden en er uit een zijstraat ook nog twee gingen komen. Hup, de laatste drie op de hoofdbaan laten mij staan, net zoals de eerste uit de zijstraat.
Echter, vijf seconden voor ik mijn duim zou laten zakken en een crashplaats in het wild zou gaan zoeken, stopt de allerlaatste auto waar ik op stond te wachten en een relatief jong koppel pakt mij mee. Eveneens: geen camping in deze vallei... We rijden voort terwijl ik snoepjes moet eten, ik doe het (een beetje uit beleefdheid ook) ondanks het feit dat ons mama al heel lang geleden heeft gezegd dat ik van vreemden geen snoep mag aanpakken ;-). We babbelen wat, een mix van Frans en mijn Italiaans met 4 dagen ervaring terwijl het intussen buiten donker wordt. Ze zetten mij, bij gebrek aan camping dus, effe af aan een bed en breakfast, maar die is volzet. Ze nemen mij nog 20 km voort mee (in de juiste richting) en stoppen aan een herberg. De man gaat effe naar binnen, komt weer naar buiten met de boodschap dat er nog plek is. Dus ik pak mijn spullen en ga mee de herberg in, ik zal er wel slapen, het is te donker en ik heb geen goesting om nog een half uur te wandelen-zoeken naar een plukje gras. Mijn chauffeur vraagt naar de patron die hij daar kent en regelt verder ook alles voor mij. En ineens is die patron op zijn computer al een rekening aan het maken... Euhhh, ik krijg al in 't snuitje wat er gaande is... En voor zover ik het kan volgen gaat het ineens ook over vol pension etc. En effe later haalt die kerel zijn portefeuille boven en betaalt mijn rekening!!! Wat is dat? Nog nooit meegemaakt!! Ik bedank natuurlijk uitvoerig en vraag dan ook naar zijn adres om achteraf nog een kaartje naar te kunnen sturen van onderweg als extra merci (en als ik ooit de lotto moest winnen dan rijd ik nog eens naar daar en geeft hem het hondervoud terug, dat heb ik hem alleen nog niet gezegd ;-) )
Ik heb wel goed gegeten en geslapen, amai.

De volgende dag ging het liften natuurlijk weer geen flikker beter, maar soit, met de trein ben ik dan toch tot vlakbij de Sloveense grens geraakt en dan met twee liftjes en de trein tot in Bled geraakt. Prachtige natuur hier, heb vandaag een fietstochtje gedaan met een crappy huurfiets (oei, dat is zoiets als de schijnende zon) die ik onderweg nog wel een beetje heb kunnen beter maken door de ketting een beetje los te wringen.
Morgen een wandeling in de omgeving van Lake Bohinj en dan ga ik waarschijnlijk nog verder oostelijk.

Salukes allemaal, geniet van de laatste stukjes grote vakantie en tot de volgende update.

Koen
xxx

Surfen - terug Bras d'Asse - weer onderweg (Italy)

2007-09-03T16:59:00.001+02:00

Er is wat misgegaan in de blog-update, dus het een en ander achtereen...

---------- Forwarded message ----------
From: Koen Liekens < liekensk@gmail.com>
Date: Aug 23, 2007 6:31 PM

Hallo allemaal,

een update werd hoog nodig, alsje...

Het surfen was reuze, we hebben ons daar wijselijk een school gezocht die ons wat op weg kon zetten. De moeite waard, na 5 sessies van 2 uur met heel veel peddelen heb ik toch een paar keer op de plank gestaan. Zaalig, eerst geloof je 't niet zo goed, en eens je beseft dat je weldegelijk op je plank staat, golfafwaarts met de voeten op de plank, genieten en vreugdekreten roepen. Dat ga ik zeker nog doen!
Naast enkele randactiviteiten bestond de hoofdbrok ook nog uit hoogstaande gesprekken na het eten bij een glas wijn. Dat ging door op de camping met soms een berisping van de security omdat wij (in volgorde van de klachten) twee kaarsen brandden, een kaars brandden, dan weer te veel lawaai maakten (daar zat de wijn misschien voor iets tussen, precies krapuul wij ;-). De volgende dagen zijn we dan maar op het strand lawaai gaan maken en onder andere naar schitterende vallende sterren liggen. Een voorbeeld van zo'n hilarische groepsdiscussie rond 'proppen of plooien' heb ik gefilmd en mag je altijd eens komen bekijken als ik terug thuis ben. Ik ga het niet op het net gooien om de privacy van de mensen in het debat wat te beschermen.

Mijn plooifietsje heb ik intussen geruild voor een lichtgewicht tentje, dat maakt dat ik nog maar met één stuk bagage op stap ben, dat vergemakkelijkt het inladen tijdens het liften wel een heel pak. Intussen heb ik het met de steden een beetje gehad, dus om door stadscentra te crossen heb ik het ook niet echt meer nodig.

Ik ben weer effe terug in Bras d'Asse, ik dacht hier een dagje te blijven omdat ons mama hier nog steeds vertoefde. Voor Antwerpen en Costa Rica (bron: GVA) is 15 augustus de enige echte moederkesdag, en dat kwam redelijk goed uit met mijn vertrek uit het westen op doorreis naar het oosten. Van de Atlantische kust tot hier is ongeveer een 800 km rijden, en ik ben er wonderwel in geslaagd dat op 1 dag bijeen te liften. Ik ben dinsdagochtend om half negen de camping buiten gestapt, en 's avond half tien stond ik op mijn bestemming.

Intussen heb ik beslist mijn vertrek hier nog een beetje uit te stellen. Hier verblijft nu een groep van 23 mentaal gehandicapten die hier in vakantiesfeer muziekateliers en/of schilderateliers volgen. Die mensen zijn echt de max, ge lacht u hier een kriek met wat die allemaal vertellen. En voor hen zijt ge de plezantste als ge moppen kent als: "Wat is 't verschil tussen een paard en een ezel? ... Een paard staat in de wei, en den ezel zijde gij! " Ik zou iedereen kunnen aanraden ooit eens minstens een week door te brengen met een gezelschap dat niet eerst in de rij stond bij het uitdelen van de talenten.

Ik ben nu al drie dagen onderweg uit de Provence, en zit nog steeds maar in Noordwest-Italië. Gisteren en eergisteren hield de regen mij een beetje tegen, vandaag 2 keer de Carabinieri, grrr. Eerst omdat ik in een camion zat (mijn eerste lift, die nota bene de stad waar ik nu ben (Asti) als bestemming had), en de tweede keer omdat ik stond te liften, dat was zogezegd verboden. Omdat ik geen twee keer op dezelfde plek wilde gepakt worden heb ik dan maar op de bus gewacht voor dik een uur of 2. Vandaag heb ik dan ook beslist om terug naar Frankrijk te gaan (waar ze mij verstaan, en waar liften tegen honderden kilometers per dag gaat) en dan stillekesaan naar huis om dan misschien nog een stuk Engeland en/of Ierland te gaan doen. Maar omdat je nooit over één nacht ijs mag gaan ga ik er hier vannacht nog eens over nadenken. In dat geval kom ik eventjes de moto ophalen, dat plant makkelijker en kan ik alvast ook maken dat ik weg ben als er regen aankomt ;-)

Dus misschien kom ik binnenkort efkes langs thuis, of anders duurt het effectief nog zolang als gepland.

Groetjes,

Koen

Zoals beloofd nog een filmpje

2007-08-07T01:20:00.000+02:00

Reizen is om bij te leren...

enjoy:

;-)

Portugal - Spanje

2007-08-07T01:19:00.001+02:00

Hola amigas y amigos,

Tot zover een stukje van mijn survival Spaans (en ik zou niet verbaasd zijn als zelfs daar al fouten in zitten) ;-)

Het weekje Lissabon was geweldig, je vindt een selectie van de ervaringen op mijn blog ( http://liekensk.blogspot.com ), tesamen met twee filmpjes die het bekijken waard zijn.

Na Lissabon, het superweekendje Sines en een dagje doe-het-zelver spelen in de Johan zijn onderkomen vertrek ik door naar get Noorden met als tussenbestemming Biarritz. Daar heb ik afgesproken met iemand die me ooit werd beschreven als een knappe met lang haar, blond. (Dat was in een conversatie die ging als : "Koen, kent gij toevallig een Katrien ...). Bon, met Katrien, en Joke die haar vergezelt, ga ik daar een weekje rondhangen en een poging doen om wat te surfen, golfsurfen welteverstaan, de Golf van Biskaje zou daarvoor gekend zijn. Mensen met ervaring in die activiteit mogen altijd wat leuke spots uit die omgeving en tips voor de beginners meegeven.

Liften op het Iberisch schiereiland zit er niet in, na een half uurtje proberen richting Porto geef ik het op. Mede gesteund door de overtuiging van de locals die zelf zeggen dat ze geen liftcultuur hebben, de goedkope busverbindingen en de extra vrije tijd die ik ermee creëer door op te geven is de beslissing snel gemaakt.
Het couchsurfen (zie http://www.couchsurfing.com voor meer info) wil nog niet zo lukken, maar jeugdherbergen doen het gelukkig nog wel. Mijn roommate day 1, eerder night, in Porto is een Australiër, een gelukzak die voor een jaar op stap is en de volgende ochtend door trekt naar het Zuiden. De roommate voor de voorlopig laatste nacht is een Amerikaan. Daarmee maak ik op het terras nog gauw een fles wijn soldaat alvorens te gaan slapen. Ik was van plan om de dag erop (donderdag) naar het noorden door te trekken om in El Ferrol (in Galicië) de boemeltrein een naar Bilbao (tegen de Franse grens aan) te nemen, een treinrit van 3 dagen, telkens ritten van enkele uren. Maar "Why such a hurry": vraagt Joe, dus ja, ik blijf nog een extra dag in Porto.

Als ik de ochtend daarna ga vragen om mijn verblijf met 1 dag te verlengen blijkt alles vol te zitten, maar als Joe vraagt om langer te blijven, en ineens voor mij erbij, lukt het wel. Strange, maar bon...

Een half dagje chillen on the beach (Joe wilde zijn wit T-shirt laten uitbranden ;-) en nog een keertje 't stad in voor een museumke en wat rondlopen daar. Als we terugkomen hebben we twee gasten bij op de kamer, een Spanjaard en een Pool die elkaar kennne van op Erasñus in Letland. Na een kort bezoekje aan de 'Fiesta de Cerveja' van Super Bock gaan we ook hun toenmalige gastheer uit Vilnius ophalen aan het station van Porto.
Hij zag er nogal Amerikaans uit, zwaar gebouwd, een baseball-petje en een XL of XXL T-shirt, en loopt met een brede tred. Tot zover de visuele kenmerken, tot hij in de auto stapt en een 'zweet and sour' geur je overvalt.. (Dat er iemand het mij alsjeblieft ooit vertelt als ik tot 2-3 meter in de wind te volgen ben) Zo werd ik teruggeslingerd in de tijd, naar een moment dat ik lang geleden in 'Sjakie en de Chocoladefabriek' verdiept was. Ik weet bijna zeker dat Roald Dahl met zijn beschrijvende vertelstijl (en veel bijvoeglijke naamwoorden) een personage beschreef dat redelijk sterk overeen komt met Sania.

Intussen was mijn lift al geregeld, de twee nieuwe roommates (David en Michaë) vertrekken vrijdag naar León, ergens tussen Galicië en Baskenland, en er is nog plaats in de kar, dus dat is makkelijk. Dat maakt dat er zelfs nog een hele dag tijd is om nog wat rond te hangen in Porto en zelfs een bezoek aan de Porto-kelders van Taylor's.

Na aankomst in León word ik gedropt in de jeugdherberg van León, een stadje met 4 (!) herbergen, dus ik verwachtte geen problemen voor logement, ware het noet dat de 'Camino de Santiago' langs daar passeert en er dus redelijk wat vraag naar logement is. In de kamer ben ik de vierde in het gezelschap bestaande uit een jong koppeltje dat net niet ligt te vossen en Ana, een meisje dat haar bus naar huis heeft gemist en dus nog een nacht in León moet blijven. Zij bombardeert mij gelijk tot 'her faith' waarom zou ze ander haar bus gemist hebben?
Ik haar lot misschien, zij mijn noodlot dan. Als ik om zeven uur wakker wordt (veel te vroeg dus) kan ik al niet meer terug in slaap vallen door het ambetante gevoel van haar blik op mij(n rug). Bon, zij was hier al geweest, en alleen door de stad gaan is ook maar niks, dus ik metr haar het historisch centrum in terwijl zij onderweg een ticket 'back home' koopt vertrekkende om 22.10. Ze bedoelt het allemaal (allicht veel te) goed, ze vertaalt de Spaanse rondleidingen naar het Engels, maar het gefleem en de overvloed aan aandacht bezorgt me op den duur wel de kriebels en ik ben blij als het eindelijk 22.11 is en ze op de bus zit.

Tijd voor tapa's met David en Michaë en Michel-Angel en Olga. Goed voor twee uurtjes drinken en eten, maar totaal leegezogen van energie ga ik niet verder uit met hen, nog een paar kilometerkes fietsen naar de herberg en dan bed in...

Zondag is gewoon overleven (lees:eten, drinken, ademen) en dan het treintje naar Bilbao. Dat is 7 uur en een half rijden over 225 km in vogelvlucht, en je berekent al snel dat dit niet veel rapper gaat dan een tytpische tram. Maar het is wel honderd keer mooier dan de 15 tussen Mortsel en Linkeroever :-) Hou de blog in het oog, want ik heb daar nog een leuk filmpje getrokken onderweg, ik hoop dat ik het snel kan uploaden.

Intussen zit ik in Bilbao, in de jeugdherberg met 24/24 internet access. Morgenvroeg trek ik door naar Biarritz (met de bus van hier uit), en dan écht al liftend naar Mimizan, waar ik Katrien en Joke zal vinden, die op het moment van dit schrijven nog onderweg zijn naar daar.

Veel groetjes,

Koen

Enkele weetjes van Lissabon

2007-07-30T20:23:00.001+02:00

Mijn Lissabon tijd zit er bijna op, dus tijd voor een paar weetjes van ginder:

Een leuke hier is: Voor voetgangers zijn de verkeerslichten bedoeld als suggestie, kijk gewoon wat extra uit als het rood is. Auto's stoppen zelfs geduldig moest je, zelfs door het rood, overwandelen. Maak je ook niet druk als er een politieagent vlakbij is, gewoon oversteken...
Nieuw voor mij: steek je boekje met bankrekeninguitreksels in de automaat, en krijg geld uit de muur, hieronder een filmpje van hoe Johan dat fikst (of althans een poging)

Leuke plekjes daar: Crew Hassan, een bezoek meer dan waard, tof ingericht, de talloze superkleine restaurantjes in Mouraria, en de cafeetjes in Alfama.

Verder ben ik hier nog een paar Belgen tegengekomen, waarvan Leen wel het meeste indruk heeft gemaakt met haar manier om lifters te pesten: Stoppen, die lifters hun rugzakken laten pakken en beginnen lopen, en dan lekker doorrijden. Dat is toch minstens even erg als vliegen hun vleugels uittrekken en kijken hoe ver ze dan nog springen...

Geweldig festivalleke gedaan: Een performance gedaan als Balgian Magicians, genoten van Gogol Bordello, en feesten tot 7 u 's morgens!!!

Het gevolg van de oververmoeidheid heeft wel tot een zak dagje geleid. Met overgeven en al.

Om de week af te sluiten heb ik hier wat taken uitgevoerd die in het huis van de Johan al lang op de wachtlijst stonden, zoals: WCspoeler fiksen, TL-lamp in de gang ophangen, en het waskot van duiven gevrijwaard houden met kiekengaas.

Morgen naar Porto? 't Is te hopen dat ik er geraak, en dat ik vroeg weg geraak, want het is intussen echt broeierig warm hier, zelfs 's nachts.

Allez, dat was het dan voor even.

Ciao

Ik ben aangekomen in Lissabon

2007-07-25T13:39:00.001+02:00

Allez,

Ik ben aangekomen in Lissabon bij de Johan, en intussen is de eerste maand verlof al bijna voorbij, hoog tijd voor een eerste update. De eerste week van de vakantie zat ik nog in Antwerpen en omstreken, en als we dat uitstapje naar de Ardennen ook nog snel tot Antwerpen rekenen en dan heb ik niet eens gelogen ;-). Alle tijd van de wereld om de toch niet zo uitgebreide valies te pakken en nog een lijstje must-do's en wanna-do's af te werken. Ik vind er maar niks aan, dat inpakken, zeker als je met een lichte bepakking op reis wil. Dat en dat en dat en dit zeker ook nog... Lap, dat past allemaal niet in die veel te kleine rugzak. Ik ben niet van grootte van rugzak veranderd (een belofte aan mezelf), maar heb dus wel moeten schrappen in het meeneemlijstje.

Alvast bedankt voor de gekregen boekentips: Voorlopige leeslectuur: "The boy in the striped pyjamas" van John Boyne, en "Demian" van Hermann Hesse. Ik heb ze op weg naar Lissabon al beide uitgelezen, ik ga hier dus eens op zoek gaan naar een boekenwinkel. Verder met de "Rough Guide to Europe" en een Michelin kaart van Europa moet ik daarmee dan nog verder geraken.

Maar bon, tegen vrijdagavond 6 juli alles ingepakt, kamer iets of wat opgeruimd, en dan nog gauw naar 't stad voor een leste pintje veur a'k vertrek. Dat was dan toch nog een heel leuke afsluiter van een week die in het teken stond van iets wat ik niet graag deed, inpakken dus.

Dan vanaf zaterdagavond back home in ons werkkamp. Doel: een huiske uitkuisen om een moestuintje in te maken voor als mijn ouders hier volgend jaar gaan wonen en hun eigen groentjes willen telen, en het puin uit de weg ruimen dat in de straatjes ligt die naar dat huisje leiden. Eigenlijk kwam het een beetje neer op 'problemen verplaatsen'. Je schupt puin (van ingevallen muren weetjewel) uit de huisjes en straatjes de kruiwagen in en stort die enkele meters bergafwaarts weer uit. Dat schep je dan enkele jaren later (maar bon, da's niks om ons nu al zorgen over te maken ;-) ) weer in een kruiwagen om dan nog eens enkele meters verder te leggen. Een beetje archeologisch werk om die originele keienweggetjes leeg te scheppen en proper te borstelen.

Dan uiteindelijk laatste vrijdag op weg naar Lissabon. Het begon goed, dat liften, ik had nog niet eens mijn plooifietsje volledig ingepakt en de eerste auto kwam er al aan gereden. Bon, toch al effe die duim testen, en direct een voltreffer. De eerste 20 km was dus makkelijk. De rest van de rit ging met wisselende wachttijden van 5 minuten tot over een uur. Na die eerste dag in de buurt van Perpignan aangekomen en me (stikkapot om half acht 's avonds) een slaapplaats gezocht.
2 opties: een camping van 16,5 euro, of een droge gracht iets uit het dorp. De gracht dus, tussen de hoge bamboestengels was ik nog goed beschut van de wind die stevig waaide.

De volgende dag aan de oprit van de Route du Soleil: 2 uur tevergeefs wachten op iemand om me mee te nemen. Ik zag ok dat er al file stond richting Spanje, dus ben ik maar op de route Nationale richting Perpignan gaan staan. Daar had ik niet veel later prijs met een lift die me tot net over de Spaanse grens bracht. De weg die zij nam was een short-cut richting Zaragoza en Madrid, zonder over de Autosnelweg richting Costa Brava te moeten. Okee, dat ging (afgezien van dat twee uur wachten) dan uiteindelijk nog redelijk vlot. Maar dan Spanje, echt niemand stopt hier, ze maken dan af en toe onnozele gebaren terug, grrrr frustrerend, I tell ya. Ik stond niet ver van een afvalcontainer, en iemand die uit de andere richting zijn afval daar kwam droppen heeft me dan toch gevraagd of ik het stuk met hem terug wilde rijden. 'tuurlijk, dat was dan al halfweg de eerste grotere stad Seu d'Urgell. Toen ik daar halfweg was (ik ben zelf nog een paar kilometers verder gereden met mijn fietske naar een beter plek) stond ik op een plaats met een hotelletje-bar-restaurant. Veilig om te stoppen en mij in te laden dus. Ik heb er gestaan tot het 10 minuutjes later begon te druppelen, volhouden, dan wat licht regenen, volhouden (rekenend op wat medelijden misschien ;-), tot het echt begon te regenen en ik dus de bar in vluchtte. Toen ik daar een tiental minuten was kwam er iemand naar mij toe die me had zien staan en ook een lift voorstelde. Okee, ik dus naar Seu d'Urgell en werd afgezet bij het busstation. Too easy, maar het regende, en ik had er niet echt meer zin in. Dus ik op weg naar Lleida, een grotere stad waar zelfs treinen rijden.

Daar heb ik de volgende ochtend weer twee uur gestaan, verdeeld over de oprit van de autostrade en de route nationale. Dan had ik er genoeg van, ben naar het station gegaan, en een ticketje naar Madrid gekocht. Het plan was om op de autostrade op tankstations aan truckers en ander verkeer een lift te gaan vragen, maar als niemand je op die autostrade zet dan kom je natuurlijk ook niet ver. Er zijn er die op de autostrade beginnen wandelen, maar dat was ik niet echt van plan....

De volgende dag heb ik zelfs geen moeite meer gedaan om te liften. Ik ben direct naar het kantoortje van de Eurolines bussen gegaan vor een busrit naar Lissabon, en dan had ik nog een dikke halve dag om op mijn gemak door Madrid te kuieren. Weeral blij met mijn fietsje, want zo kom je sneller overal waar je te voet veel langer over zou doen. Fijn om door te fietsen, maar je moet het kunnen en durven. Ik heb mijn training in Antwerpen stad, en al eens door Brussel gesjeesd met de fiets, dus dat kwam hier goed van pas.

Ik ben nu aangekomen bij de Johan, en het helpt wel als je ergens al iemand hebt die de stad al een beetje kent. Moet je niet liggen lezen waar er eventueel wat interessants is, en je komt op plaatsen die misschien zelfs in de summiere beschrijving van de reisgids niet instaan.
Behalve ik waren er nog twee meisjes van Antwerpen hier. Via David zijn die ook bij Johan geraakt. Onder leiding van onze persoonlijke gids hebben we dan nog eenstuk stad gedaan en 's avonds op een openlucht-etentje beland, gevolgd door een projectie van enkele kort- en animatiefilms. Geloof het niet, het is hier koud 's avonds, en ik was op het heetste van de dag niet zo slim om al mijn fleece mee te pakken.... Vandaag weet ik al beter. Dat eten en filmke was eveneens het afscheid van een vriendin van Johan die vrijdag vertrekt om in Griekenland te gaan werken en wonen. Volgens Johan de mooiste van heel Portugal, en hij kan het weten, want hij woont hier al vijf maanden.

Bon ik ga hier afsluiten, want ik ga sebiet met Annelien en haar vriendin (ja, heel België zit hier) ietske eten in 't stad.

Groetjes en tot de volgende (ik zal het niet zo lang laten duren)

Koen

PS: Binnenkort op mijn blog ook al wat fotootjes

Ik ben weg - I am gone - Je suis parti

2007-06-21T10:00:00.001+02:00

Beste allemaal,

Zoals de meesten al wel weten, ben ik binnenkort voor 3 maanden van arbeid vrijgesteld. Leve het Belgisch arbeidsrecht dat toelaat er voor enkele maanden tussenuit te knijpen. Juli, augustus en september geniet ik van mijn tijdskrediet. Ik steek op 7 juli ten laatste de Belgische grens over om dat, als alles een beetje meezit, voor 20 september niet in omgekeerde richting te doen. Eerst twee weekjes Bras d'Asse, het oord der gekke Belgen, wie me goed genoeg kent weet waarover het gaat, de anderen kunnen altijd effe terecht op http://www.brasdasse.eu/. Dan een weekje Lissabon, naar de Johan aka Power aka Coulro, die daar een jaartje vrijwilligerswerk aan het verzetten is en mijn gezelschap wel effe aankan.

Om de verveling van de resterende twee maanden op te vangen vertrek ik van daaruit aan een tocht door Europa. 't Moet niet altijd Australië of Zuid-Amerika zijn als je voor langer onderweg wil zijn. Behalve de Belgische buurlanden ben ik nog niet ver het vasteland in getrokken, ik heb dus iets recht te zetten. Het eerste grof plan is om via Oost-Europa, door Scandinavië en misschien langs de Britse eilanden terug naar België te reizen, dat alles met behulp van een duim en doorgaand verkeer. Aangezien deze afstand al gauw over de 10000 km gaat, denk ik niet dat ik die afstand op die tijd afgelegd krijg. Ik ga niet met de bedoeling een race à la Peking Express op mijn eentje en zonder cameraploeg te imiteren. 't Is te zeggen, ik blijf plakken waar het goed is, en laat me rijden naar waar het me leuk lijkt.

Om mijn communicatievaardigheden te onderhouden hou ik jullie geregeld per mail op de hoogte van mijn trip door ons werelddeel, behalve als je te kennen geeft dat je met al mijn jaloersmakerij liever niks te maken hebt. Mijn mails, en als het lukt ook een eerste selectie van de foto's, zal ik ook op mijn weblog ( http://liekensk.blogspot.com) vlammen. Reacties kan je dan ofte naar mij persoonlijk of commentaargewijs op de weblog achterlaten. Op andere wijze zal ik quasi niet bereikbaar zijn. Om financiële en rustgevende redenen ben ik namelijk niet van plan om mijn gsm in de vakantie te gebruiken. Ik zal hem wel minstens een keertje per dag in het netwerk hangen om eventuele sms-berichten te lezen. Voor dringende dingen kan je dus altijd nog een sms sturen, dat is de snelst mogelijke manier om mij te pakken te krijgen.

Ik ben intussen allerlei 'tourist info' aan het verzamelen, een lijstje van opties om mee te beginnen en eventueel terug ter hand te nemen als ik nog eens mag kiezen waar ik heen ga. Indien jullie goeie ideeën hebben van streken of steden die zwaar de moeite zijn om te bezoeken en enkele niet te missen slaapgelegenheden, tips zijn meer dan welkom. Omdat ik misschien wel eens redelijk lang moet wachten her en der kunnen een paar goeie boekentips ook nog wel van pas kan komen.

Sommige mensen hebben al laten horen dat ze eventueel wel een stukje mee willen reizen. Keitof! Maar zoals je ziet bevat mijn planning niets meer dan onvoorspelbare impulsiviteit. Ik weet zelf maar een week of minder op voorhand waar ik naartoe ga gaan, met betrouwbaarheden die vergelijkbaar zijn met de voorspellingen van het weer. Eventuele medetrippers zullen hun bestemming een beetje moeten laten afhangen van waar ik dan ongeveer ben. Maar als je je daar wel in kan vinden, kom af. Als we iets concreet afspreken ga ik er natuurlijk wel voor zorgen dat ik op de plaats van afspraak ben, maar ik ga dat nu nog niet vastleggen.

Veel groetjes!!

Koen

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

A Babelfish translation (http://babelfish.altavista.com/tr) for the English speaking:

Dear all,

Such as the meesten already, however, know, I for 3 months from labour it have been exempted soon. Leve the Belgian arbeidsrecht allow grip that there for some months tussenuit. Enjoy July, august and September I my time credit. I put on 7 July at last the Belgian border concerning that, if everything a beetje is favourable, direction reversed for in 20 September not to do. Firstly two weekjes bras d'Asse, the harbour of the crazy belgians, whom me knows well enough weet about which it goes, the others get help always effe on http://www.brasdasse.eu/. then weekje Lisbon, to the Johan aka Power aka Coulro, which jaartje are benevolence for resisting there and my gezelschap manages, however, effe.

To catch departure the trouble of the remaining two months I of from that to an excursion Europe. t must not always Australia or zuid-Amerika is if you want be for longer underway. Except the Belgian neighbouring countries I not yet far the vasteland is getrokken in, I have therefore something right put. The first grof plan are by means of Eastern Europe, by travelling back Scandinavia and perhaps along the British islands to Belgium, all that using an inch and through movement. Since this distance concerns already rapidly 10000 km, I do not think that I that distance on that time krijg taken off. I do not go with the intention a race à drawer peking Express on my one and imitating camera plough. t is say, I continue stick where it is well, and can be driven to where it seems me nice.

For my communication skills to maintain hou I you regulated by mail on the altitude of my sniffing by our continent, except if you indicate that you with already my jaloersmakerij rather nothing to do have. My mails, and if it succeeds also a first selection of the photograph, I will flame also on my web-unwieldly ( http://liekensk.blogspot.com). Responses are possible you then ofte to me on the web-unwieldly leave behind personally or commentaargewijs. In an other manner I will be seeming not contactable. For financial and restful reasons I do not intend, as it happens, my use gsm in the holiday. I him will hang, however, at least keertje per day in network to read possible sms-berichten. For squat things you can send therefore always still sms, which are the fastest possible manner catch me to get.

I am meanwhile all kinds of start ' tourist information ' for collecting, lijstje of options and possibly for the hand to take back if I can choose once more true I gone go. If your goeie have ideas of regions or cities which heavily the effort to be and some not at missing visit sleep occasions, tips are more than welcome. Because I must wait perhaps sometimes reasonable long her and of the are possible a couple goeie book tips also still of just can come.

Some people hear have let already that they want a bit travel with possibly, however. Keitof! But sees such as you my planning contains nothing more than unforeseeable impulsiviteit. I weet themselves but a week or less on voorhand where I weerga naartoe goes, with betrouwbaarheden which is similar with the forecasts of. Possible sniffing press their destination a beetje must let depend on where I am then approximately. But if you can find yourself in this, however, bowl finished. If we something concretely agree will I natural, however, ensure that I place on of appointment am, but I go that now not yet fix.

Much groetjes!!

Koen

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

Une traduction Babelfish (http://babelfish.altavista.com/tr) pour les Francophones:

Meilleure tous,

Comme le meesten savent déjà bien, me pour 3 mois de travail il a été exempté d'ici peu. Leve le arbeidsrecht belge permet de pincer entre cela pour quelques mois . Je jouis de juillet, d'août et de septembre de mon crédit de temps. Je mets si le 7 juillet dernière à la frontière belge au sujet pour de cela, tout un peu n'suis pas favorable, pour dans la direction retournée 20 septembre ne pas faire. Deux d'abord weekjes bras d'Asse, le lieu des les Belges fous à qui je connaît bien assez weet dont il va, autrui réussit toujours effe sur http://www.brasdasse.eu/. alors un weekje Lisbonne, vers le Johan aka Power aka Coulro qui un jaartje est au bénévolat en train de déplacer là et ma compagnie tient bien tête à effe.

Pour compenser l'ennui des deux mois restants le départ me de cela à une randonnée de l'Europe. 't ne doit pas toujours l'Australie ou l'Amérique du Sud est si tu veux être en cours de route pour plus longue. Sauf les pays voisins belges, me pas encore loin le vasteland pas étiré dans, j'ai quelque chose droit donc de mettre. Le premier grof plan est pour via l'Europe de l'Est, en rentrant la Scandinavie et peut-être le long des îles britanniques en Belgique , tout cela à l'aide d'un pouce et du trafic de transit. Étant donné que cette distance va déjà rapidement au sujet de 10000 km, je ne pense pas que me cette distance à ce temps guerre enlevée. Je ne vais pas avec l'intention une course à le tiroir Pékin Express sur mon un et sans imiter l'équipe de caméra . 't est à dire , je continue à coller où il est bien, et se laisse conduire vers où il me semble sympathique.

Pour mes aptitudes de communication, entretenir hou me vous si tu fais savoir de préférence cela tu avec déjà mon jaloersmakerij rien faire a par mail sur l'altitude de ma défonce en notre continent régulier, sauf. Mes mails, et s'il réussit aussi une première sélection des photos, je flamboierai aussi sur mon lourd ( http://liekensk.blogspot.com). Les réactions tu peuvent alors ou vers moi sur lourd abandonnent personnellement ou commentaargewijs. D'autre manière, je serai prétendument non-réalisable. Pour les raisons financières et reposantes, je n'envisage pas à savoir pour utiliser mon gsm pendant les vacances . Me il pendra bien au moins un keertje par jour dans le réseau pour lire sms-berichten éventuel . Pour les choses urgentes, tu peux donc toujours encore conduire un sms qui est la plus rapide manière possible à me prendre obtenir.

Je suis entre-temps les 'informations 'en train de rassembler, un lijstje des options à commencer toutes sortes de 'tourist ' et éventuellement pour la main retirer si je peux choisir encore une fois vrai je vais parti. Si votre goeie a les idées des régions ou des villes qui lourdement la peine il faut visiter et quelques pas à manquer occasions de sommeil, les conseils sont non plus de bienvenus. _ comme je peut-être parfois raisonnable long devoir attendre her et des pouvoir un couple goeie conseil aussi encore seulement pouvoir venir.

Certains gens à avoir laissé déjà entendre qu'ils veulent éventuellement voyager bien un brin. Keitof ! Mais comme tu voit ma planification ne comprend rien plus d'impulsiviteit imprévisible. Me weet lui-même mais une semaine ou moins sur le voorhand où je weerga naartoe va, avec betrouwbaarheden qui est comparable avec les pronostics de. La presse de défonce éventuelle leur destination un peu dû laisser dépendre où je suis alors environ. Mais si tu peux se trouver bien, bol fini. Si nous allons bien veiller quelque chose convenir concrètement me naturelle à ce que je place sur de disposition suis, mais je vais que ne déterminent maintenant pas encore.

Beaucoup groetjes !!

Intrépide

Success story: Homeboarding

2007-04-26T01:00:00.000+02:00

Het begon allemaal met een mailtje van de Floris: ”Wie heeft er een halfpipe in zijne living staan, om daarna samen op snowboard-trip naar Val d’Isère te vertrekken?”

Een halfpipe hebben we niet staan in de Kemmel, maar een standaard trap moet toch ook al kunnen dienen voor een beetje spektakel in een kort filmke. Na wat getwijfel is dit wild plan dan toch ten uitvoer gebracht. Met het intussen gekende resultaat.

Na enkele spannende weken van regelmatig checken van de wedstrijdsite (www.homeboarding.be) bleken wij de winnaars van de wedstrijd. Drie dagen ‘for free’ naar Val d’Isère voor de finale van XBOX big day out. Floris was op de voorziene dag van proclamatie al een paar keer gefopt door mails of telefoons van de organisatie te faken die hem of disqualificeerde of deden winnen. Dus toen Katrien, van Microsoft (XBOX), Floris (een dag te laat!) belde om zijn overwinning te melden was zijn enthousiasme ietwat getemperd door voorzichtige scepsis.

Maar bon, wij gaan op snowtrip! Enkele vreugdekreten na het telefoongesprek en hopla, verlofblad invullen voor 3 dagen off-work.

Woensdagochtend half zes zitten we op de trein Leuven – Brussel Nationaal Luchthaven, ruim op tijd voor de check-in naar Genève. Check-in met Katrien, die effe polst of wij niet liever een xbox zouden gewonnen hebben. Euh, nee… Wij gingen flat-out voor de snowtrip. Ik heb al geen tijd om TV te kijken,wat zou ik met een xbox doen.

Aan de gate komen we dan Sylvie en Kristof (presentatrice en cameraman voor TMF), de Belgische delegatie compleet.

Na de vlucht, een minibuske in en dan nog drie uur een half tot Val d’Isère. Aangekomen in ons hotel, de competition winners (wij) liggen in een ander hotel dan de media mensen, staat Phil gereed, de chaperone die op elk moment voor ons klaarstaat om het ons naar onze zin te maken, te zoeken waar we zitten als we verloren zijn gelopen, etc…

Na ons naar onze hotelkamer te begeleiden is zijn eerste voorstel is om naar de freestyle snowboard- en skiwedstrijd te kijken. Leuk, maar eigenlijk wilden we zo snel mogelijk op de piste staan. We zijn dan toch een half uurtje blijven kijken daar, zeer spectaculair, met een hoog ‘don’t try this at home’-gehalte. Ene pee doet daar een magistrale jump van om en bij de zeven meter hoog, maar komt effe later neer zoals ie niet gewild had, board-up :-S.

Snel een snowboard huren voor mij en dan zo rap mogelijk naar de lift. Ik denk dat mensen die mij bezig gezien hebben, me moeten hebben willen vragen:”First time snowboard?” Alle tien meter op de grond, sneeuw die langs alle kanten onder mijn jas en in mijn kleren kruipt. Maar, niet opgeven, en na drie keer de piste van boven tot onder gedaan te hebben viel het al eens voor dat ik voor enkele honderden meters op mijn bord kon blijven staan, bochtjes nemen naar voor en naar achter. Nice!

Terug in ons kot, tea-time, niet verwonderlijk in een hotel gerund door Britten. Na de douche is ‘t tijd voor dinner. Daar vinden we dan ook de Poolse ‘competition winners’. Die hebben geen gekke capriolen op een snowboard moeten maken om een tripje naar Val d’Isère te winnen. Een sms sturen over de ‘Scissor Sisters’ was voldoende. Hetzelfde zal blijken voor de Spaanse meiden. Toch blij dat wij er iets creatief voor hebben moeten uitsteken, dan wint de beste tenminste, in plaats van een gelukkig lot (waar we toch niet aan zouden meedoen).

Na het eten kwam Phil ons, de twee Poolse meisjes en Floris en ik, zoeken om naar de party van de avond te gaan. Daar was in een hotel lounge eerst een receptieachtige activiteit alvorens ‘The Scissor Sisters’ er zouden optreden. Voilà, ne cocktail in ons pollen en een beetje rondlummelen, babbelke met Sylvie en Kristof, Engels kletsen tegen Nederlandse journalisten. Effe later kwamen de Spaanse grieten binnengevallen. Floris zijn avondlessen Spaans beginnen op te brengen, voor vele Spanjaarden ook de enige taal die ze onder de knie hebben. Hoewel, ondanks zijn communicatief voordeel zijn er geen Kemmelpunten gescoord :-(. Zoals al gezegd, gratis booze à volonté, maar voor al de rest moest ge betalen, na enkele consumpties wilde Floris, de zware dagtaak van de dag erop in het vooruitzicht, toch eens effe een cola-ke drinken om het alcoholniveau in z’n bloed wat te verdunnen. Maar daar moest hij dan voor betalen, “Toch maar Champagne dan.” ;-)

The Scissor Sisters beginnen hun optreden, voor een publiek van dik 100 man of zo, misschien 150. Maar kom, veel zie je dat niet meer, een internationale groep die speelt voor een publiek nauwelijks groter dan wat je in een gemiddeld jeugdhuis tegenkomt. Ik vlucht nog effe snel naar de WC voor oorstopjes uit materiaal waar de meerderheid zijn gat aan veegt. En het zal nodig zijn, getuigen Floris’ tuitende oren de dag later. Ik kende The Scissor Sisters eigenlijk niet (een bevestiging van mijn ‘cultural misfits’.? ). Maar tegen het einde speelden ze wat van hun bekendere nummers, de ambiance opdrijvend, met bindteksten over een o-zo geweldige Nintendo.

Na het optreden kiezen we voor ons bed. De after-party doen we in dromenland wel, we willen tenslotte een volle donderdag snowboarden. Maar niet voor ik Floris nog effe uitnodig voor de camera een impressie van de avond te maken. Ja, de stem in verdacht Noord-Nederlands is de mijne…

Als we opstaan de volgende dag sneeuwt het, en het zal er niet mee ophouden vooraleer de dag eindigt. Dat dwingt me om toch maar een deftige sneeuwbril te kopen, wil ik onderweg nog iets van de piste zien. Na een pitstop langs de SPAR, voor wat rantsoen, water en postkaartjes voor de collega’s. effe langs de Phil om onze skipassen. Op naar Tignes deze keer.

Het doel is nu om tot Tignes les Brevières te snowboarden. Zo laag hebben we geen van beide ooit sneeuw geweten, dus ’t is de moment. Ik zal er spijt van krijgen, want de hellingen zijn daar minder stijl, de piste smaller en de sneeuw plat geskied en -snowboard. In combinatie met mijn beperkte ervaring heeft dat tot gevolg dat ik veel minder vlotjes naar beneden kom, veel roetsjen, vallen, de kant in etc. Ik kies voor het laatste stuk zelfs liever een stuk rode piste dan de ‘gemakkelijkere’ blauwe.

Na een middagpauzeke daar is het enkel zaak om terug in Val d’Isère te geraken. Wat ondanks een noodzakelijke omweg omwille van een gesloten lift nog wel op tijd lukt. Met mijn opkomende vermoeidheid gaan mijn snowboardkunsten zorgwekkend achteruit. Op heldere momenten gaat het dan weer effe beter, maar het vet is van de soep. De laatste (flauwe) afdaling hebben we gelukkig wind mee, mensen die al eens op een snowboard hebben gestaan weten dat flauwe hellingen geen pretje zijn met twee voeten vastgebonden, althans zeer vermoeiend anyhow.

Dan rap terug naar ons hotel, ik eis een douche na een dag sneeuw scheppen en hard werken, dan rap m’n snowboard terugbrengen, en dan naar de Phil z’n hotel voor het avondeten. In ons hotel is het een verlofdag, dus geen schaft, vandaar. Na het eten gaan we buiten nog effe naar de finale van het Freestyle ski- en snowboarden kijken. En zoals het de hele dag heeft gesneeuwd blijft het dat nu ook trouw doen. Opvallend is dat de skiërs beduidend sneller naar beneden sjeezen, terwijl snowboarders in het naar beneden gaan toch altijd enkele, vertragende, bochtjes nemen. Spektakel, maar op mijn gewoon schoenen wordt het op den duur toch een beetje koud en natjes. Na in de hotel lounge voor het haardvuur te hebben gezeten bollen we het af en gaan in ons eigen hotel onze valiezen alvast terug inpakken. De volgende dag vertrekken we ’s morgens vroeg terug naar huis. Dus op voorhand alles bijeen steken is noodzakelijk als we ‘s morgens in alle rust willen kunnen vertrekken. Als de Floris in den douche steekt, is het tijd voor mijn power napje, doodmoe wegsoezen op mijn bed. Tegen dat Floris dan zijn spullen ook heeft ingepakt begin ik aan mijn deel en kiest hij het bed. Oei, en sebiet dan nog een after-party, dat worden twee passieve apen in ‘Le Graal’.

Deze discotheek bevindt zich gelukkig maar op 150 m van het hotel, we hoeven zelfs geen jas aan om er te geraken.

In ‘Le Graal’ komt onvermijdelijk de apotheose van de short-trip. Ik tracteer Floris op een pintje voordat Phil ons heeft opgemerkt om te zeggen dat er aan een andere toog voor ons weer gratis te drinken valt, en gelukkig maar, zo blijkt. Ik vraag aan de barman (in strak T-shirt en klassieke oberschort) 2 pintjes. Tijdens het nemen van de glazen achter hem waarbij hij zich moet omdraaien, merk ik, na een veelzeggende blik van Floris, dat de barman onder die klassieke oberschort enkel nog een reetveter draagt. En daarbij kwam nog dat de barman, geïnspireerd door de muziek, meebewoog, inclusief billenspel. Afhankelijk van je geslacht of geaardheid geef je daar misschien nog een extra euro voor, maar voor ons mocht het gerust zonder.

We amuseren ons verder nog een uur of 2 in de disco, doen de laatste babbeltjes met de Poolse en Spaanse grieten, en kiezen dan voor ons bed. De daaropvolgende dag moeten we tenslotte al om 7 uur opstaan, en, misschien nog wel een zwaarder wegende factor, de disco is niet echt ons ding.

In de terugrit wordt de spanning een beetje opgedreven als de chauffeur verkeerdelijk meende dat er nog iemand moest worden opgehaald in Val d’Isère centrum. In de file na de sneeuwruimer verliezen we ongeveer een half uur. De chauffeur was dan misschien wel Engelstalig, maar voelde die spanning allicht ook in de conversatie en dreef geleidelijk zijn snelheid op naar iets meer dan toegelaten. Zoiets blijft natuurlijk niet duren, en in Albertville worden we dan ook door politie aan de kant gezet. Alle door ‘speeding’ gewonnen tijd zijn we daar zeker weer verloren. De rest van de rit blijft de snelheid opvallend mooi onder het maximum. Ondanks deze vertraging halen we vlot onze vlieger nog in Genève.

Dan de vlucht naar huis en het einde van deze story.

Enkele weetjes: Floris heeft op heel deze trip ongeveer 28 euros opgedaan, inclusief treinticketjes Leuven-Zaventem, ik wel een pak meer, maar heb nog wel een snowboard moeten huren voor 80 (Amai da’s veel, maar bon, de rest kost niks…) euro, en een sneeuwbril aangeschaft, da’s ook geen verloren geld.

Vind nog wat foto's via volgende link: http://www.flickr.com/photos/iamnohero/sets/72157600070171055/

Afscheidsfeestje Johan

2007-01-23T22:02:00.000+01:00

2006-12-14T10:50:00.000+01:00

Kemmelfeestje

2006-12-13T14:23:00.000+01:00

Dag vriendjes en vriendinnetjes,

'De Kemmel' zet zijn deuren open! We geven een feestje en jij mag ook komen. De plaats van de festiviteiten vind je op de bijgevoegde flyer in bijlage.

Wij zorgen voor de muziek en drank aan net-niet-failliet prijzen, jullie in jullie talrijke aanwezigheid voor de gezelligheid.

We zijn nog aan het zoeken naar surprise acts, maar ik kan al vertellen dat onder de aanwezigen mijn laatste Go Pass zal verloot worden, aangezien ik die van dan af toch niet meer mag gebruiken...

We hopen dat jullie in ieder geval nog een klein plekje open hebben in jullie agenda vooraleer de 'Week van Grote Festiviteiten' start.

Voila, meer moet dat niet zijn. Tot dan?

PS: maak ons het schatten iets makkelijker en laat effe weten of je (schrappen wat niet past)

niet - waarschijnlijk niet - misschien - waarschijnlijk wel - wel

komt.

Nachtje doordoen...

2006-04-24T08:31:00.000+02:00

Het is eindelijk warm genoeg om te beginnen denken aan de polyester afwerking van de hovercraft. Maar vooraleer de buitenkant een waterdicht jasje krijgt, dient de holle structuur langs de binnenzijde ook een beschermlaag te krijgen als bescherming tegen vocht.
Gezien het weekend nogal druk bezet was en ik volgend weekend aan het polyesteren wilde gaan, moest er dit weekend dus gewerkt worden. Het aanbrengen van polyurethaanhars (G4) diende te gebeuren in 3 keren, met een interval van ongeveer 4 uur. Als je daar overdag in het weekend niet aan kan werken en 's vrijdags geen verlof pakt wil dat zeggen: nachtwerk.
Begonnen om kwart voor zes met alles buiten te zetten, want G4 is nu niet bepaald een gezond goedje, dus verluchting is aangewezen. Tegen half zeven was alles geïnstalleerd en de eerste borstelstreek gezet. Wat dan natuurlijk impliceert dat ik om half elf en half drie de respectievelijk tweede en derde laag erop zet.
Ik hoef allicht niet te vertellen dat ik veel moeite moest doen om tegen twee uur uit de zetel te stappen, mijn fietske op te stappen om tegen half drie effectief aan mijn laatste sessie te beginnnen.

Hieronder wat fotootjes van een opengevezen hovercraft, reeds beschilderd met een eerste laag G4.

Een detailbeeld van de binnenkant van de rechteronderhoek...

Deze week zet ik deze half (dus binnenkant) beschilderde panelen weer op zijn plaats en staat deze flinkerd te wachten op een polyesterjasje.

Is er nog volk geïnteresseerd om dit weekend mee te polyesteren of te komen kijken, laat maar weten. Mijn voorlopig plan is dat op zaterdag te doen... als ik dan nog iets moest vergeten zijn is de winkel tenminste nog open ;-)

Groetjes,

Koen

De bodemplaat

2006-03-23T21:11:00.000+01:00

't Was wat tijdrovender dan ik verwacht had, maar de bodemplaat ligt erop. Dat ding was natuurlijk net ietske te groot (altijd beter dan ietske te klein) maar dat betekende natuurlijk een hoop vijlwerk op de millimeters juist.
Omdat de honger opstak ben ik ermee gestopt, maar wat nog rest van het pure houtwerk zijn een 50-tal gaatjes boren en evenveel vijsjes erin draaien. Voorlopig geen fotootjes.

Binnenkort eens een lijstje met alle ToDo's.

Groetsels, meer werk op zaterdag!!

PS: Iedereen die er goesting in heeft mag altijd eens komen meehelpen hé! ;-)

Het bijna-einde van de houtbouw

2006-03-23T09:53:00.000+01:00

Gisteravond dus de laatste hand gelegd aan de houtbouw van de hovercraft. Enkel de bodemplaat moet er nog worden ingevezen, maar daarvoor ga ik best nog effe langs de Gamma, want ik heb niet genoeg vijsjes meer. Dat doe ik dus straks na het werk nog effe.

Hieronder enkele fotootjes: